Δερβενακίων 8, 172 35, Δάφνη, Αττική, Ελλάδα
Babyspace Greece
info@babyspace.gr 210 9287300
2015-11-02 11:26:26 +0200 Ο Κώστας Κατσουλάρης μιλάει στο babyspace.gr για το παιδικό βιβλίο, το ελληνικό αναγνωστικό κοινό και τους τρόπους μύησης των παιδιών στο καλό βιβλίο. Ο Κ. Κατσουλάρης για το βιβλίο

Ο Κ. Κατσουλάρης για το βιβλίο

Ο Κ. Κατσουλάρης για το βιβλίο 470 900
Ο Κώστας Κατσουλάρης μιλάει στο babyspace.gr για το παιδικό βιβλίο, το ελληνικό αναγνωστικό κοινό και τους τρόπους μύησης των παιδιών στο καλό βιβλίο.

Για τη ζήλεια

Η ζήλεια θεωρείται χαρακτηριστικό γένους θηλυκού. Πώς αποφασίσατε να τα βάλετε με το στερεότυπο δίνοντας το ζήτημα από μια άλλη οπτική, αυτή του άνδρα στο βιβλίο σας "Ο άνδρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου";
Μπορεί η λέξη ζήλεια να είναι γένους θηλυκού, αλλά το πάθος ζήλεια δεν έχει φύλο. Η διαφορά ίσως είναι ότι οι άντρες δυσκολεύονται περισσότερο να εκφράσουν τα αισθήματά τους, γιατί δεν νιώθουν άνετα να εκφράζουν την αδυναμία τους. Και το να ζηλεύεις, ειδικά τόσο έντονα όσο ο ήρωάς μου, είναι μια κατάσταση απόλυτης αδυναμίας, γιατί είσαι πλήρως ετεροκαθοριζόμενος.

-Τι μάθατε για τον ανδρικό φύλο που δεν γνωρίζατε τελειώνοντας το βιβλίο σας;
Γράφοντας, μαθαίνεις διάφορα για τον εαυτό σου, κι αυτή η γνώση έρχεται συχνά με επώδυνο τρόπο – αν αφήνεσαι πραγματικά να γράφεις, κι όχι να κοροϊδεύεις κάνοντας εγκεφαλικές κατασκευές ή κοινωνικά σχόλια. Για τον εαυτό μου λοιπόν –κι άρα, ως έναν βαθμό και για άλλους άντρες– έμαθα ότι σε πολλές καταστάσεις δεν θα αντιδρούσα πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι οι γυναίκες. Έμαθα επίσης ότι το να μην φοβάσαι το άλλο φύλο, μέσα σου πρώτα απ’ όλα, και στις σχέσεις σου κατά συνέπεια, σε κάνει δυνατό και λιγότερο συμπλεγματικό. Γενικότερα, υπερβάλλουμε λιγάκι τονίζοντας τις διαφορές των φύλων. Διαφέρουμε λιγότερο απ’ ό,τι συνήθως παραδεχόμαστε.

-Θυμάστε κάποια ατάκα που να σας είπαν τα παιδιά σας και που να την χρησιμοποίησατε σε κάποιο από τα μυθιστορήματά σας;
Πολλές. Αλλά αν τις μαρτυρήσω θα έρθουν να μου ζητήσουν συγγραφικά δικαιώματα, οπότε, τσιμουδιά.

Για το (παιδικό) βιβλίο

-Με ποιά παιδικά βιβλία μεγαλώσατε και ποιό/ά νομίζετε ότι δεν πρέπει να «ξεφύγε/ουν» από κανένα παιδί;
Ως παιδί δεν διάβαζα πολύ. Έπαιζα έξω, και μέσα στο σπίτι ήταν λίγα τα βιβλία. Θυμάμαι τους μύθους του Αισώπου, όπως και ορισμένα παραμύθια όπως ο Κοντορεβυθούλης, που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση…

-Τα παιδικά βιβλία παλαιότερα ήταν έντονα διδακτικά. Τα νεώτερα στηρίζονται περισσότερο στην τέρψη του μικρού αναγνώστη. Τι από τα δυο θεωρείται πιο αποτελεσματικό, ώστε να πετύχει ο συγγραφέας το στόχο του;
Τα κλασικά παραμύθια, του Άντερσεν για παράδειγμα, κάθε άλλο παρά ηθικοπλαστικά είναι. Διδακτικοί είναι οι μύθοι του Αισώπου, αλλά με ωραίο τρόπο. Αντίθετα, πολλά από τα παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν σήμερα –για την οικολογία, για τον «άλλο», τον ξένο, το διαφορετικό, κ.λπ– είναι ηθικοπλαστικά στον πυρήνα τους και ως εκ τούτου απολύτως βαρετά. Τα παιδιά έχουν δίψα για ιστορίες, η οποία δεν σβήνει ούτε όταν τους διαβάζεις ή διαβάζουν βαρετές ιστορίες. Αλλά μπροστά σε ένα πραγματικά ωραίο παραμύθι, λάμπουν τα μάτια τους. Η ιδέα γενικότερα ότι τα παιδικά πρέπει να διαβάζουν για να «διδαχτούν» κάτι, είναι εξίσου ανόητη με την ιδέα ότι οι μεγάλοι πρέπει να διαβάζουν για να «διδαχτούν» κάτι.

-Ποιος ήταν ή και παραμένει ο αγαπημένος σας παιδικός ήρωας παραμυθιών;
Ο Πινόκιο με συγκινεί πολύ. Ο Όλιβερ Τουίστ επίσης. Για τα πιο μικρά παιδιά, είμαι θαυμαστής του Γουίνι, αλλά το πρωτότυπο παραμύθι –στο οποίο βασίστηκε η, επίσης καταπληκτική, πρώτη ταινία– είναι φοβάμαι ακόμη αμετάφραστο στα ελληνικά.

-Ως συγγραφέας και εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού bookpress πιστεύετε ότι γίνονται αρκετά πράγματα για την προώθηση του παιδικού βιβλίου και του βιβλίου συνολικά στην Ελλάδα;
Γίνονται πολλά, μπορούν να γίνουν πολλά περισσότερα. Αρκεί να μην αντιμετωπίζεται το παιδί ως ατελής ενήλικας, αλλά ως ιδιαίτερο και πλήρες ον.

-Τι θα θέλατε να συμβεί για ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα στον τομέα αυτό;
Το κλειδί είναι η εκπαίδευση, δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να το δει. Χρειαζόμαστε ορεξάτους εκπαιδευτικούς, με φαντασία και διάθεση προσφοράς, ειδικά στα δημόσια σχολεία. Τα ιδιωτικά, λίγο έως πολύ, κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν.

-Για να μυηθούν τα παιδιά στο χώρο του βιβλίου και να παραμείνουν σε αυτόν, πρέπει να διαβάζουν και οι γονείς. Πιστεύετε ότι οι Έλληνες γονείς διαβάζουν αρκετά;
Οι Έλληνες διαβάζουν λίγο και επιπόλαια. Δεν θέλουν να κουράζονται, δεν θέλουν να ζορίζονται. Βαδίζεις το καλοκαίρι στην παραλία, κι αντί για βιβλία βλέπεις τους περισσότερους –αρσενικά και θηλυκά– να κρατούν και να ξεφυλλίζουν κουτσομπολίστικα περιοδικά. Μια σελίδα γεμάτη γράμματα γεμίζει τους περισσότερους με τρόμο. Αλλά κι αυτό, ως έναν βαθμό, έχει να κάνει με το σχολείο…

Το βιβλίο του Κώστα Κατσουλάρη "Ο άνδρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

www.katsoularis.gr
http://ergastiri-grafis.blogspot.com
http://kostaskatsoularis.blogspot.com

Σχόλια

Neutral avatar

Σχετικά άρθρα


Οι υποστηρικτές μας