Δερβενακίων 8, 172 35, Δάφνη, Αττική, Ελλάδα
Babyspace Greece
info@babyspace.gr 210 9287300
2015-10-19 11:00:25 +0300 Μια άρτια ομάδα με υποκειμενική ιεραρχία. Το ταξίδι της οικογένειας

Το ταξίδι της οικογένειας

Το ταξίδι της οικογένειας 470 900
Μια άρτια ομάδα με υποκειμενική ιεραρχία.

Ένα καράβι με «πλοίαρχο», «υποπλοίαρχο» και «πλήρωμα», που ταξιδεύει στις θάλασσες του χρόνου αλιεύοντας στιγμές.
Κι όλοι μας ξεκινάμε κάπως έτσι. Στην αρχή σαν «δόκιμοι» ανεβαίνοντας σιγά σιγά, μέχρι να πάρουμε εμείς το τιμόνι και να κυβερνήσουμε το δικό μας πλεούμενο. Τη δική μας οικογένεια.
Προορισμός; Κάθε φορά διαφορετικός. Με τ’ «αμπάρια» γεμάτα όνειρα, ελλιμενίζουμε τις ζωές μας εκεί που μας οδηγούν οι επιλογές  μας και παίρνουμε το επόμενο ναύλο χαράζοντας καινούργια πορεία.      
Αυτό δεν είναι η ζωή μας; Ένα μεγάλο ταξίδι στο χρόνο. Ένα αμπάρι γεμάτο στιγμές. Γεμάτο συγκινήσεις, και ποικιλόμορφα συναισθήματα. Αγάπες και μίση. Επιτυχίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Στόχοι που έμειναν στη μέση ή που δεν τολμήσαμε να διεκδικήσουμε. Γνωριμίες με ανθρώπους που μας έκαναν να γελάσουμε ή να κλάψουμε, να θυμώσουμε ή ν’ αναθεωρήσουμε… Στιγμές, που μας μεγάλωσαν και μας εκπαίδευσαν να γίνουμε καπεταναίοι και να ορίζουμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, όπως έκαναν κάποτε κάποιοι άλλοι για μας.
Κι η ζωή συνεχίζεται.
Ο απόπλους δεν σταματά ποτέ.
Οι οικογένειες διαιωνίζουν το ανθρώπινο είδος και συνυπάρχουμε έχοντας ο ένας ανάγκη τον άλλον, γιατί πολύ απλά, έτσι είναι η φτιαξιά μας. Για σκεφτείτε το! Όταν ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή, είναι εξαρτημένος από τους γονείς του, αλλά δεν τον πειράζει καθόλου. Αντίθετα εκείνοι είναι σε φάση που έχουν την ανάγκη να αισθάνονται απαραίτητοι, πολύτιμοι, αναντικατάστατοι. Όταν όμως τα παιδιά μεγαλώσουν και τους καταβάλει το αίσθημα της ανεξαρτησίας, αυτοί έχουν ήδη κουραστεί και ευχαρίστως παραδίδουν τα πρωτεία της διακυβέρνησης. Με τι σοφία τα ‘χει πλάσει ο Θεός όλα!
Βέβαια σ’ αυτή την εναλλαγή ενίοτε δημιουργείται ένα προβληματάκι. Οι νεότεροι βιάζονται να πάρουν το τιμόνι, ενώ οι παλιότεροι αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν τη θέση τους. Αυτό είναι το περιβόητο «χάσμα των γενεών», που αν και  παλιότερα ήταν χαώδες, παραμένει και σήμερα μια σημαντική απροσπέλαστη χαράδρα. Όσες φιλότιμες προσπάθειες κι αν κάνουν οι γονείς να καταλάβουν τα παιδιά και να κρατηθούν μακριά απ’ το μοντέλο του γονιού που είχαν οι ίδιοι, πάντα θα βρίσκονται στην απέναντι όχθη της χαράδρας και θα κοιτούν το ίδιο πράγμα έχοντας διαφορετική θέα.
Αυτό ακριβώς το χάσμα πραγματεύεται το βιβλίο μου «Νίκη με ασόδυα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ακρίτας.. Η Κωνσταντίνα, η ηρωίδα μου, μεγαλώνει μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια μαζί μ’ ένα τσούρμο αδέλφια κάτω απ’ τη βαριά σκιά του πατέρα της. Κάνοντας μάλιστα τον συνειρμό με το παραμύθι που επιμένει να τους διηγείται, «Το λύκο και τα κατσικάκια», παρομοιάζει εκείνη και τα τέσσερα αδέλφια της με τα πέντε τρυφερά κατσικάκια, ενώ εκείνον με τον άγριο και κακό λύκο. «….με τη μόνη διαφορά πως εμείς τον έχουμε μέσα στο σπίτι», λέει χαρακτηριστικά.
Είναι παιδί και η λογική της υπηρετεί αυστηρά τα θέλω της. Στα μάτια της εκείνος φαντάζει υπερπροστατευτικός, παράξενος, υπερβολικός και ταγμένος να της στερήσει το δικαίωμα να μεγαλώσει.
 Δεν ζητά τίποτα φοβερό. Να ζήσει. Να χαρεί αυτά που δικαιωματικά της ανήκουν. Να πιεί λιγάκι απ’ το κρασί των νιάτων της. Όχι να μεθύσει, απλά να ζαλιστεί λίγο. Να, όσο χρειάζεται για να αισθανθεί πως ακολουθεί τους συνομήλικούς της… Να δικαιολογήσει το διψήφιο αριθμό της ηλικίας της.
Μα ούτε κι εκείνος απ’ την πλευρά του ζητά τίποτα φοβερό. Να μεγαλώσει η Κωνσταντίνα και να περάσει όσο γίνεται πιο αναίμακτα από το στάδιο του παιδιού σε ενήλικα. Γιατί του κάνει δύσκολο το έργο του; Τι «μεθύσια» και βλακείες ονειρεύεται; Έχει όλα όσα χρειάζεται για να ‘ναι ευτυχισμένη. Φαγητό, ρούχα, στέγη, ασφάλεια, μόρφωση…. Ό,τι ακριβώς έλειψε δηλαδή στην κατοχική γενιά του.
Κι εκεί ακριβώς είναι που μπλέκονται τα πράγματα. Η Κωνσταντίνα μεγαλώνει θυμωμένη μαζί του. Κάτι που εκείνον δεν τον συγκινεί ιδιαίτερα γιατί στο καράβι που λέγαμε, είναι ο καπετάνιος. Η κόρη του ανήκει στο πλήρωμα. Τώρα αν εκείνη θέλει να βλέπει τον εαυτό της σαν αλλοδαπό μούτσο, ούτε που το ψυχανεμίζεται. Την  εποχή που μεγάλωσε αυτός, είχαν σε ημερήσια διάταξη να γλιτώσουν από τις οβίδες των κατακτητών, να γεμίσουν το στομάχι τους, και αργότερα να βρουν ένα μεροκάματο. Για την «παιδοψυχολογία» άκουσαν πολύ αργότερα να μιλούν κάποιοι γραβατωμένοι στην τηλεόραση. Αλλά ακόμη και σήμερα η γενιά αυτή δεν είναι σίγουρη πως έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται.
Έτσι, στα πρώτα χρόνια της ζωής της Κωνσταντίνας και των αδελφών της, η συνεννόηση με τον πατέρα τους γίνεται στη νοηματική. Άγριες ματιές, θυμωμένα βλέμματα, σφιγμένα χείλη και αγανακτισμένοι αναστεναγμοί. Μια κλασική εικόνα απ’ αυτό το περιβόητο «χάσμα των γενεών» που οι μικροί αδυνατούν ν’ αποκρυπτογραφήσουν τη λογική των μεγάλων και που οι μεγάλοι θεωρούν πως οι μικροί το κάνουν επίτηδες για να τους σπάνε τα νεύρα.                
Μεγαλώνει όμως. Ούτε η δική της βιασύνη κάνει τα πράγματα να τρέξουν, μα ούτε και οι αναστολές του πατέρας της μπορούν να φρενάρουν το αναπόφευκτο. Μόνο που καθώς συμβαίνει αυτό, αλλάζει σιγά σιγά και η λογική της. Αρχίσει ν’ αντιλαμβάνεται τους κινδύνους που έβλεπε τόσα χρόνια εκείνος και τρελαίνεται. Ο ονειρεμένος κόσμος που διψούσε κάποτε να κατακτήσει είναι … είναι και ΚΑΚΟΣ. Πώς δεν της είχε περάσει ποτέ απ’ το μυαλό;
Εκεί δε που μεταμορφώνεται εντελώς, είναι όταν παντρεύεται και γίνεται μητέρα. Ξαφνικά οι ρόλοι αλλάζουν και ο «κακός λύκος» της ιστορίας γίνεται η ίδια. Ένας πιο εξευγενισμένος λύκος βέβαια,  αλλά αρπακτικό για κάθε τι που θα απειλήσει το παιδί της. Είναι η σειρά της να παίξει το άχαρο ρόλο του πατέρα της και διαπιστώνει πως δεν είναι καθόλου εύκολο. Ναι, μπορεί να της έδωσε την ελευθερία που τόσο ζητούσε, όμως το αρχηγιλίκι έχει το τίμημά του... Ούτε αυτό το ‘χε σκεφτεί.
Και τον συγχωρεί. Όχι γιατί της το ζήτησε εκείνος, αλλά γιατί πολύ απλά τώρα τον καταλαβαίνει. Η ασφάλεια του παιδιού της δεν διαπραγματεύεται με τίποτα κι εκείνη νιώθει πως είναι η μόνη που μπορεί να την προασπίσει. Πατάει πια στην απέναντι μεριά της χαράδρας και κοιτά διαφορετικά τον κόσμο. Πώς, πότε και γιατί βρέθηκε εκεί δεν ξέρει. Αυτό που γνωρίζει είναι πως ο ρόλος της πια σαν γονιός σημαίνει ευθύνη, καθήκον, αυταπάρνηση. Τα «σιρίτια» δηλαδή, που πρέπει να ‘χει ένας καπετάνιος στο σακάκι του.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ λοιπόν!
Με μεγάλα γράμματα όπως της αξίζει να ‘ναι στις αξίες όλων μας.
Εγώ σαν Κωνσταντίνα Μούτσιου είχα την ευλογία να μεγαλώσω σε μια μεγάλη υπέροχη οικογένεια, που όλα τα χαρακτήριζε ένας υπερθετικός βαθμός. Από τα μέλη της, ως τα «μη», τα «όχι», τα «πρέπει», τις τιμωρίες,… αλλά και την αγάπη, τη φροντίδα, τη δοτικότητα.
Σήμερα είμαι συγκυβερνήτης μ’ έναν υπέροχο σύζυγο στο δικό μας καράβι, που αν και μικρό το πλήρωμά του, για ‘μας είναι όλος ο κόσμος. Στην πορεία της ζωής μου λοιπόν μέχρι τώρα, μου έχουν απονείμει κατά καιρούς διάφορους τίτλους. Έτσι, υπήρξα κόρη του Σταύρου, σύζυγος του Ρήγα,  ζωγράφος επειδή ζωγράφιζα, διακοσμήτρια επειδή σπούδασα και δούλεψα στην τέχνη αυτή, συγγραφέας επειδή εξέδωσα ένα βιβλίο και έγραψα άλλα πέντε… Πάνω απ’ όλα όμως, είμαι ΜΗΤΕΡΑ. Μητέρα του Αντώνη. Εγώ έτσι αισθάνομαι. Ο πιο βαρύτιμος τίτλος είναι αυτός και προσεύχομαι να μπορώ να τον πρεσβεύω και να τον υποστηρίζω επάξια, μέχρι να τερματίσει το ταξίδι μου και το καράβι μου να πιάσει το τελευταίο λιμάνι.   

Σχόλια

Neutral avatar

Σχετικά άρθρα


Οι υποστηρικτές μας