Δερβενακίων 8, 172 35, Δάφνη, Αττική, Ελλάδα
Babyspace Greece
info@babyspace.gr 210 9287300
2019-12-12 12:28:43 +0200 Οι κίνδυνοι, τα συμπτώματα και οι επιπτώσεις των συνηθέστερων παθήσεων στο τρίτο τρίμηνο. Προβλήματα στο 3ο τρίμηνο της κύησης

Προβλήματα στο 3ο τρίμηνο της κύησης

Προβλήματα στο 3ο τρίμηνο της κύησης 470 900
Άρθρο από Ιωάννα Τσιαούση
Το τρίτο τρίμηνο είναι η πιο κρίσιμη περίοδος της εγκυμοσύνης.

Το έμβρυο έχει ήδη αναπτυχθεί πολύ και κάθε προϋπάρχουσα πάθηση μπορεί να αποβεί μοιραία για την επιβίωση ή να επηρεάσει την κατάσταση της υγείας του. Αλλά οι δύο μεγάλυτερες απειλές του τρίτου τριμήνου είναι ο πρόωρος τοκετός και η θνησιγένεια.


Θνησιγένεια
Τι είναι η θνησιγένεια;
Ο όρος περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία το μωρό πεθάνει στην μήτρα πριν από την 28η εβδομάδα, οπότε η μήτρα προχωράει αυτόματα σε τοκετό και το αποβάλλει. Αν το μωρό πεθάνει μετά την 28η εβδομάδα, η μήτρα θα αποβάλλει το μωρό πολύ πιο γρήγορα. Η θνησιγένεια, ένα απο τα σημαντικότερα προβλήματα του τρίτου τριμήνου της εγκυμοσύνης μιας γυναίκας, προκαλεί έντονα συναισθήματα ενοχής, θλίψη και κατάθλιψη στην γυναίκα που θα χρειαστεί  τη στενή συμπαράσταση και υποστήριξη τόσο του συντρόφου της, όσο και του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος.

Ποιά είναι τα συμπτώματα;
Η έλλειψη κίνησης του εμβρύου για 24 ώρες, είναι η βασική ένδειξη της θνησιγένειας.

Πού οφείλεται;
Η θνησιγένεια οφείλεται πιθανόν στον μη υγιή πλακούντα. Η μη σωστή ανάπτυξή του  έχει σαν αποτέλεσμα το μωρό να μην τρέφεται και να μην οξυγονώνεται σωστά.

Πώς γίνεται η διάγνωση;
Η διάγνωση της θνησιγένειας γίνεται με ηλεκτρονικά μηχανήματα και μέσω του υπερηχογραφήματος. Όταν το έμβρυο πεθάνει στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να αρχίσει αυτόματα ο τοκετός. Σε περίπτωση που αυτό δεν συμβεί, τότε ο γιατρός προκαλεί τεχνητό τοκετό.

Παθήσεις του θυροειδούς αδένα
Πώς αντιμετωπίζονται οι παθήσεις του θυροειδούς στην εγκυμοσύνη;
Η ασθενής με υποθυρεοειδισμό πρέπει να αυξήσει τη δόση υποκατάστασης θυροξίνης, λόγω του ότι στην εγκυμοσύνη αυξάνονται οι ανάγκες για θυροξίνη και το έμβρυο, στις πρώτες βδομάδες της κύησης, δεν έχει θυρεοειδή αδένα που να παράγει θυροξίνη. Μόλις η έγκυος διαπιστώσει την εγκυμοσύνη της, πρέπει να κάνει ορμονολογικό έλεγχο, ώστε να εκτιμήσει την κατάσταση της θυρεοειδικής λειτουργίας και να επικοινωνήσει με τον ενδοκρινολόγο της.
Οι γυναίκες με όζους στο θυρεοειδή πρέπει να παρακολουθούνται, όπως και οι μη έγκυες, για αποκλεισμό καρκίνου του θυρεοειδούς αδένα. Οι έγκυες με υπερθυρεοειδισμό χρειάζεται να κάνουν έλεγχο των επιπέδων θυρεοειδικών ορμονών, ώστε να ρυθμιστεί στα φυσιολογικά επίπεδα η λειτουργία του.
Σε περίπτωση υπερλειτουργίας (υπερθυρεοειδισμού) χρειάζεται να γίνει ρύθμιση της δόσης αντιθυρεοειδικών δισκίων, ώστε να είναι οι ορμόνες μέσα στα φυσιολογικά όρια για την ομαλή έκβαση της εγκυμοσύνης.

Πώς μπορεί να επηρεαστεί το έμβρυο, αν η μητέρα έχει κάποια πάθηση του θυροειδούς αδένα;
Το έμβρυο συνδέεται  με τη μητέρα με τον ομφάλιο λώρο, επομένως τα αντισώματα για το θυρεοειδή και οι ορμόνες της μητέρας επηρεάζουν άμεσα την ανάπτυξή του. Πιο συγκεκριμένα, ο υποθυρεοειδισμός επηρεάζει τη νευρική λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με μελέτες, μωρά που γεννιούνται από γυναίκες που είχαν υποθυρεοειδισμό σε όλη τη διαρκεια της εγκυμοσύνης, έχουν χαμηλότερη δείκτη νοημοσύνης. Επίσης, ο υποθυρεοειδισμός έχει πολλές επιπτώσεις για το έμβρυο και την έγκυο γυναίκα, όπως προεκλαμψία, περιγεννητική θνητότητα, αποκόλληση πλακούντα και νευροψυχολογική καθυστέρηση που μπορεί να συμβεί ακόμη και σε γυναίκες με υποκλινικό υποθυρεοειδισμό.
Η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς (υπερθυρεοειδισμός) μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, πρώορο τοκετό, προεκλαμψία και ενδομήτριο θάνατο του εμβρύου, γι αυτό και χρειάζεται πολύ στενή παρακολούθηση της εγκύου από τον ενδοκρινολόγο. Συνολικά, η καλή ρύθμιση της θυρεοειδικής λειτουργίας συμβάλλει σε μια φυσιολογική εγκυμοσύνη. Η λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα είναι άκρως σημαντική για την ομαλή έκβαση της εγκυμοσύνης, διαφορετικά μπορεί να υπάρχουν ανεπιθύμητες ενέργειες και επιπτώσεις άσχημες και στη μητέρα και στο έμβρυο.

Πώς οι ορμονικές διαταραχές της εγκυμοσύνης επηρεάζουν τη λειτουργία του θυροειδούς;
Η χοριακή γοναδοτροπίνη που εκκρίνεται από τον πλακούντα δημιουργεί ένα υπερθυρεοειδισμό τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης, ο οποίος υποχωρεί μετά το πρώτο τρίμηνο, αλλά, εάν οι ορμόνες είναι πολύ αυξημένες, τότε χρειάζεται διερεύνηση ώστε να αποφευχθούν προβλήματα που μπορεί να απαιτήσουν διακοπή της κύησης.

Η λήψη του φαρμάκου από την έγκυο (θυροξίνη) μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το έμβρυο;
Εάν η μητέρα παίρνει τη σωστή δόση θυροξίνης, δεν έχει πρόβλημα το έμβρυο. Αυτό ελέγχεται από τα επίπεδα των ορμονών στο αίμα.

Ινιμυώματα
Πρόκειται για καλοήθεις όγκους της μήτρας που σπάνια (σε ποσοστό μόλις 0,5%) εξελίσσονται σε κακοήθεια. Οι αιτίες που προκαλούν τα ινομυώματα είναι άγνωστες προς το παρόν, ωστόσο έχει βρεθεί σχέση ανάμεσα στην εμφάνισή τους και τα οιστρογόνα στο αίμα της γυναίκας. Σπάνια εμφανίζονται πριν την ηλικία των 20 ετών, μειώνουν σε μέγεθος κατά την εμμηνόπαυση, διογκώνονται στην περίοδο της εγκυμοσύνης και με τη χρήση αντισυλληπτικών.
Ποιά είναι τα συμπτώματα των ινομυωμάτων;
• Φούσκωμα στο στομάχι
• Πίεση στην κοιλιά
• Αιμορραγία κατά την έμμηνο ρύση
• Δυσκολία στη σύλληψη και την κύηση (όταν τα ινομυώματα έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος).

Τι συμβαίνει όταν τα ινομυώματα συνυπάρχουν με την εγκυμοσύνη;
Τα ινομυώματα στην εκγυμοσύνη εμφανίζονται σε ποσοστό 2 έως 6% και κυρίως σε γυναίκες μετά την ηλικία των 30 ετών. Η διάγνωση είναι σαφώς πιο εύκολη, αν τα ινομυώματα προϋπήρχαν της εγκυμοσύνης. Σε κάθε περίπτωση ο γυναικολόγος θα εξετάσει το σχήμα και το μέγεθος του ινομυώματος με την βοήθεια υπερηχογραφήματος.

Πώς μπορεί να επηρεάσουν τα ινομυώματα την κύηση;
Η συνηθέστερη επιπλοκή των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι η εκφήυλιση και η φλεγμονή που συνοδεύεται από πόνο, πυρετό, εμετό κ.α. που σημαίνει ότι η διάγνωση είναι εύκολη.  Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να επηρεάσουν γειτονικά όργανα, τον τράχηλο ή τη μήτρα. Επίσης, τα ινομυώματα μπορεί να επηρεάσουν την διατροφή του ενδομητρίου ή να παραμορφώσουν την ενδομητρική κοιλότητα με αποτέλεσμα να προκληθεί έκτρωση, πρώιμος ή πρόωρος τοκετός. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν ατονία στην μήτρα και αιμοραγία πριν ή μετά τη γέννα. Επίσης, αν τα ινομυώματα έχουν μεγάλο μέγεθος και θέση στο κάτω μέρος της μήτρας, ενδέχεται να μην επιτρέψουν τον φυσιολογικό τοκετό.

Πώς αντιμετωπίζονται τα ινομυώματα;
Για την αντιμετώπιση των ινομυωμάτων πριν την εγκυμοσύνη, σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται χειρουργική αφαίρεση. Όταν υπάρχει πρόβλημα εκφύλισης ή φλεγμονής ο γιατρός προτείνει την αντιμετώπιση με ξεκούραση και φαρμακευτική αγωγή.  Επειδή τα ινομυώματα κατά τη διάρκεια της λοχείας συνδέονται με θρμβώσεις, ο γιατρός συστήνει στη γυναίκα να σηκώνεται ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος.

Προεκλαμψία
Η προεκλαμψία εμφανίζεται πριν την 20η εβδομάδα, προσβάλει περίπου το 58% των εγκύων και είναι επικίνδυνη τόσο για το έμβρυο όσο και για τη μητέρα. Στην προεκλαμψία τα αιμοφόρα αγγεία αντί να διαστέλλονται συστέλλονται περιορίζοντας τη ροή του αίματος προς το έμβρυο και στα εσωτερικά όργανα της μητέρας.  Ο  μόνος τρόπος θεραπείας είναι ο πρόωρος τοκετός.

Ποιά είναι τα συμπτώματα της προεκλαμψίας;
- η αυξημένη αρτηριακή πίεση
- το υπερβολικό πρήξιμο 
-η έκκριση πρωτεϊνών στα ούρα που συνεπάγεται βλάβη στα νεφρά 
-έντονοι πονοκέφαλοι, απότομη αύξηση του βάρους, υπνηλία

Ποιοί παράγοντες ευθύνονται για την εμφάνιση προεκλαμψίας;
- η χρόνια υπέρταση
-το ιστορικό υπέρτασης σε προηγούμενη εγκυμοσύνη
-προβλήματα όπως νευροπάθεια, αρθρίτιδα κτλ.

Διαβήτης
Το σώμα μας απαιτεί επιπλέον ινσουλίνη για να καλύψει τις ανάγκες του εμβρύου, ειδικά από το μέσο της εγκυμοσύνης μας και μετά. Σε κάποιες έγκυες γυναίκες αυτό το πλεόνασμα ινσουλίνης δεν παράγεται, πιθανόν από επίδραση των ορμονών του πλακούντα, με αποτέλεσμα να κάνει την εμφάνισή του ο διαβήτης. Ο διαβήτης ενέχει κίνδυνο εμφάνισης υπέρτασης και προεκλαμψίας.  Στην περίπτωση αυτή, επιβάλλεται η καισαρική τομή.

Ποιά είναι τα συμπτώματα του διαβήτη εγκυμοσύνης;
-έντονη δίψα
-συχνοουρία
-απώλεια βάρους

Ποιοί παράγοντες αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης διαβήτη;
- το ιστορικό αποβολών, πρόωρων τοκετών ή θνησιγένειας
- η παχυσαρκία

Πώς γίνεται η διάγνωση του διαβήτη της εγκυμοσύνης;
Η διάγνωσή του διαβήτη γίνεται με εξετάσεις αίματος και ούρων.

Πώς μπορούμε να αποφύγουμε τον διαβήτη της εγκυμοσύνης;
Για την αποφυγή του διαβήτη θα πρέπει να προσέξουμε την διατροφή μας. Θα πρέπει λοιπόν να αποφεύγονται τα παρακάτω:
-οι μη παστεριωμένοι χυμοί
-τα ωμά βλαστάρια
-τα μη παστεριωμένα γαλακτοκομικά προϊόντα
-τα μισοψημένα κρέατα, αλλαντικά και ψάρια. 

Πώς αντιμετωπίζουμε τον διαβήτη κύησης;
- θα πρέπει να πηγαίνουμε τακτικά στον γυναικολόγο και τον ενδοκρινολόγο μας για παρακολούθηση.
- θα πρέπει να αθλούμαστε τακτικά σε χαμηλούς τόνους
- η διατροφή μας θα πρέπει να είναι ισορροπημένη

Κύστες στην ωοθήκη
Πρόκειται για κύστες διαφόρων κατηγοριών που δημιουργούνται στις ωοθήκες, δηλαδή στα όργανα –μέρος του αναπαραγωγικού συστήματος- που βρίσκονται εκατέρωθεν της μήτρας και παράγουν ωάρια και ορμόνες και οφείλονται σε ορμονικές διαταραχές. 

Ποιά είναι τα είδη των κυστών στις ωοθήκες;
• Λειτουργικές κύστες (ωοθηλακικές κύστες, ωχρινική κύστη
• Ενδομητρίωμα
• Κυσταδένωμα
• Πολυκυστικές ωοθήκες

Τι προβλήματα προκαλούν;
Τα συμπτώματα των κυστών στις ωοθήκες είναι η πίεση, το βάρος ή ο πόνος στην κοιλιά, η συχνοουρία, ο πόνος κατά την σεξουαλική επαφή και στην περίοδο. Οι πολυκυστικές ωοθήκες μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα για την ολοκλήρωση της εγκυμοσύνης. Υπάρχουν ωστόσο οι περιπτώσεις που οι κύστες στις ωοθήκες προκαλούν επιπλέον πυρετό, εμετό, ιδρώτα, ζαλάδα, προβλήματα στην αναπνοή, αδυναμία. Σε αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται η άμεση εξέταση από τον γυναικολόγο, γιατί ενδέχεται να προκαλέσουν πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας και να βάλουν σε κίνδυνο ακόμη και την ζωή της γυναίκας.

Πώς γίνεται η διάγνωση και ποιά είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία;
Η διάγνωση γίνεται με γυναικολογική εξέταση και υπερηχογράφημα. Η δε θεραπεία εξαρτάται από το αποτέλεσμα της διάγνωσης. Κάποιες φορές λοιπόν οι κύστες (οι λειτουργικές) αποχωρούν από μόνες τους, ενώ άλλοτε συνίσταται η χορήγηση αντισυλληπτικών ή η χειρουργική επέμβαση (λαπαροσκοπικά ή λαπαροτομικά).   

Σχόλια

Neutral avatar

Σχετικά άρθρα


Οι υποστηρικτές μας