Δερβενακίων 8, 172 35, Δάφνη, Αττική, Ελλάδα
Babyspace Greece
info@babyspace.gr 210 9287300
2015-11-02 11:12:15 +0200 Για ένα περίπου μήνα η Ξένια Καλογεροπούλου θα παρουσιάσει και πάλι το Έλα Έλα στο Μικρό Θεατράκι του θεάτρου ΠΟΡΤΑ. Θέατρο για μωρά

Θέατρο για μωρά

Θέατρο για μωρά 470 900
Συντροφιά με την Ξένια Καλογεροπούλου και ένα φεγγάρι σε ένα μονόλογο χωρίς λόγια, ψάχνοντας για αυτό το κάτι που θέλουμε και που μπορεί να μην ξέρουμε τι ακριβώς είναι.

Η Ξένια Καλογεροπούλου μιλάει στην αρχισυνάκτρια του Babyspace, Βάλια Κουρκουμέλη.

Τι είναι το Έλα – Έλα;
To Έλα-Έλα είναι «ένας μονόλογος χωρίς λόγια». Πρόκειται για ένα έργο που είχα πολλή όρεξη τόσο  να γράψω, όσο και να παίξω η ίδια. Μου άρεσε πάρα πολύ ο ρόλος. Συνήθως δεν έγραφα κάτι για να το παίξω εγώ,  αυτή τη φορά όμως… το έκανα πραγματικά για εμένα και για αυτό το απήλαυσα στις πρόβες.

Σε ποιές ηλικίες απευθύνεται η παράσταση "Έλα-έλα";
Το έργο απευθύνεται κυρίως σε παιδιά ηλικίας από 2 έως 5 χρονών. Βέβαια μπορεί να το παρακολουθήσει και ένα παιδάκι ηλικίας κάτω των δύο, αν είναι ήσυχο μάλιστα μπορεί να το ευχαριστηθεί. Με την ίδια ευκολία θα το δει και ένα παιδί 6 ετών και θα περάσει καλά. Τα μεγαλύτερα παιδιά όμως θέλουν μια ιστορία, ένα έργο με νόημα, με λόγια.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα για ένα έργο για τόσο μικρά παιδιά;
Αφορμή ήταν ένα ταξίδι μου στην Ιταλία πέρυσι. Εκεί υπήρχε ένα ολόκληρο Φεστιβάλ που απευθυνόταν σε παιδιά, από μωρά μέχρι και 6 ετών. Υπήρχαν δραστηριότητες για μικρά παιδιά και άλλες για πιο μεγάλα όλες όμως ήταν για τα παιδιά.  Άλλωστε από καιρό ήθελα να κάνω κάτι για τα μωράκια.

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο.
Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πέφτει να κοιμηθεί. Κάτι όμως θέλει. Κάτι της λείπει. Μόνο που δεν  ξέρει τι. Όταν πέφτει να κοιμηθεί ακούει μια μουσικούλα και τότε αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Βρίσκει μια σοκολάτα, πάει να τη φάει και δεν έχει τίποτα μέσα. Μετά βρίσκει ένα κουτί μα και πάλι είναι άδειο. Αρχίζει να εκνευρίζεται μέχρι που βλέπει το φεγγάρι έξω από το παράθυρό της. Στην αρχή το φοβάται, μετά το φοβερίζει, ώσπου αρχίζει νατου μιλά. Του δίνει οδηγίες και εκείνο υπακούει. Στο σημείο αυτό λέω τη λέξη "έλα-έλα", η μόνη λέξη που χρησιμοποιώ σε όλο το έργο. Το φεγγάρι όμως μου κάνει διάφορα κόλπα. Μεγαλώνει, χορεύει, μικραίνει. Πάω να το πιάσω και είναι κάτω. Κατεβαίνω, ανεβαίνει. Πτώμα γίνομαι! Κοιμόμαστε αγκαλιά. Κάποια στιγμή γίνεται τόσο μικρό που το κρατάω στα χέρια μου και σκέφτομαι τι να το κάνω...και έτσι το τρώω. Στο σημείο αυτό αισθάνομαι μια μικρή ιεροσυλία, ξαπλώνω όμως στο κρεβάτι μου ευτυχισμένη ότι πια μου ανήκει. Αφού κλείσω τα μάτια μου μετά από λίγο εμφανίζεται στο παράθυρο...και με κοιτάει.

Ποιος είναι ο ρόλος του φεγγαριού;
Το φεγγάρι που είναι πραγματικό αλλά και φανταστικό το ταυτίζουμε συχνά με κάτι το άπιαστο, το μαγικό. Κάτι το οποίο το λαχταράς, αλλά είναι αδύνατο να το αποκτήσεις. Κάθε παιδί θα ήθελε να το φτάσει, να το αγγίξει, να το χαϊδέψει. Ίσως ακόμα και να το φάει.

Το φεγγάρι είναι φτιαγμένο από ύλη ή είναι βίντεο;
Το φεγγάρι είναι βίντεο μιας και δεν θα  μπορούσε να είναι σκέτο φως. Αν ήταν ένα απλό φως δεν θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά που θα θέλαμε δηλαδή να μεγαλώνει, να μικραίνει...Το βίντεο είναι φτιαγμένο από την Νάνσυ Μπινιαδάκη και τον Κώστα Χαϊδάλη. Είναι ένα γραφικό. Το θέμα ήταν να συγχρονιστώ εγώ με το βίντεο και το βίντεο με εμένα. Ορισμένες σκηνές γίνονται σε μια συνεχή διάρκεια κι έτσι πρέπει να προσαρμόζομαι εγώ, όταν το βίντεο τρέχει. Τα περισσότερα ήταν αδύνατον να γίνουν έτσι γιατί έπρεπε να έχω χρόνο να σκεφτώ, να αντιδράσω γι αυτό είναι 81 ατάκες που λέμε στο θέατρο. 81 φορές μπαίνει το φεγγάρι εκεί που πρέπει.

Πώς πιστεύετε ότι θα αντιδράσουν τα μωρά;
Η αλήθεια είναι ότι κάναμε μια δοκιμαστική παράσταση με 20 παιδάκια περίπου. Τα μωρά σε όλη την διάρκεια της παράστασης ήταν αποσβολωμένα. Γελούσαν πάρα πολύ. Στα παιδιά τόσο μικρής ηλικίας η εικόνα και το συναίσθημα τούς είναι αρκετά. Είχαν πολύ μεγάλη αγωνία όταν δεν τα πήγαινα καλά με το φεγγάρι ,ενώ είχαν πολύ μεγάλη χαρά όταν το έφαγα. Όταν ρώτησα τον 3 ετών εγγονό μας τί είδε, επειδή το φεγγάρι σε κάποιο σημείο το πήρα αγκαλιά, είπε: «Ήταν η Ξένια που κυνηγούσε ένα φεγγάρι...που  ήταν ο παππούς».

Το "Έλα–έλα" θα παιχτεί στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ 2010 στο μικρό Θεατράκι του ΠΟΡΤΑ. Για πόσες παραστάσεις;
Από 19-27 Ιουνίου για 12 συνολικά παραστάσεις στο μικρό μας θέατρο μέσα στο Θέατρο Πόρτα. Η σκηνοθεσία είναι δική μου και της Μάρθας Κλουνίκα και την μουσική έχει συνθέσει ο Κορνήλιος Σελαμσής.

Τι ακριβώς είναι το Μικρό Θέατρο;
Το μικρό θέατρο είναι ένα θεατράκι που παραγγείλαμε στην Ιταλία εδώ και αρκετά χρόνια και το τοποθετούμε μέσα στο μεγάλο. Το παραγγείλαμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε πράγματα δωματίου σε μια τεράστια σκηνή. Τα μικρά παιδιά βλέπετε δεν μπορούν να βλέπουν από μακριά κάτι. Πρέπει να βλέπουν τα πράγματα μαζεμένα. Στην ουσία πρόκειται για ένα αμφιθεατρικό θεατράκι που αντί για 440  θέσεις έχει 100 και προσαρμόζεται πάνω στην πλατεία του Πόρτα. Σκεφτείτε ότι τώρα που κάναμε την δοκιμαστική μας παράσταση, τα μωρά από το εργαστήρι μας  τα βάλαμε πάνω στην σκηνή.

"Οι γονείς έκαναν τα δέντρα και τα μπομπιράκια προσπαθούσαν να σκαρφαλώσουν πάνω τους. Ήταν πολύ συγκινητικό"

Από ποια ηλικία μπορούν να έρθουν τα παιδιά στο Εργαστήρι;
Το εργαστήρι μας βρίσκεται σε ένα πολύ ωραίο χώρο στο Λυκαβηττό και διευθύνεται από την Πέγκυ Στεφανίδου-Τσιτσιρίκου. Έχει δύο αίθουσες διδασκαλίας, μία βιβλιοθήκη και ένα εσωτερικό κήπο. Το εργαστήρι φιλοξενεί 190 παιδιά από 2 ετών μέχρι και 17. Τα πολύ  μικρά μας παιδιά από 2 ετών έως 4 ετών εντάσσονται στο μικρό εργαστήρι από την Μάρθα Κλουκίνα. Εκεί κάνουν παιχνίδια κίνησης με μουσική, έχουν την ευκαιρία να παίξουν, να μάθουν, να γνωρίσουν. Το ενδιαφέρον είναι ότι συμμετέχουν και η μαμά με τον μπαμπά. Περισσότερο οι μαμάδες βέβαια. Μια μέρα πήγα να παρακολουθήσω ένα μάθημα και οι γονείς έκαναν τα δέντρα και τα μπομπιράκια προσπαθούσαν να σκαρφαλώσουν πάνω τους. Ήταν πολύ συγκινητικό. Οι συναντήσεις των μικρών μας είναι 8 και γίνονται σε διάστημα 2 μηνών. Το μάξιμουμ είναι 8 μωράκια ανά γκρουπ.

Tα πιο μεγάλα παιδιά;
Τα πιο μεγάλα παιδιά κάνουν κανονικά 8 μήνες μάθημα. Τα παιδιά του νηπιαγωγείου κάνουν θεατρικό παιχνίδι  και ένα σωρό καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Οι έφηβοί μας κάνουν πιο δύσκολα πράγματα. Όλοι τους έχουν πολλά χρόνια κοντά μας. Όταν έρχονται δεν φεύγουν. Έχουμε παιδιά που είναι κοντά μας 5 ή και 6 χρόνια και φεύγουν όταν είναι δώσουν πανελλήνιες και δεν προλαβαίνουν.

Υπάρχουν όμως και τμήματα ενηλίκων. Τι ακριβώς είναι αυτά τα τμήματα;
Αυτοί τη στιγμή λειτουργούν τρία τμήματα ενηλικών. Τα τμήματα αυτά αφορούν κυρίως δασκάλους, νηπιαγωγούς, ηθοποιούς και θεατρολόγους. Εκεί έρχονται για να μάθουν πώς να παίζουν με τα παιδιά. Η φοίτηση διαρκεί δύο χρόνια. Στην αρχή παίζουν σαν να είναι οι ίδιοι παιδιά, μετά μαθαίνουν τα θεωρητικά μαθήματα και στο τέλος εφαρμόζουν αυτά που έμαθαν στα παιδιά, πάντα με την επίβλεψη της δασκάλας τους. Έτσι έχουν μια θεωρητική και πρακτική προετοιμασία για να κάνουν αυτή την δουλειά.

Φέτος επισκέφτηκε το εργαστήρι σας ο Chris Coοper, ο διασημότερος δάσκαλος θεάτρου. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτό.
Στο εργαστήρι γενικά καλούμε διάφορους ξένους. Φέτος είχαμε την τιμή να έχουμε κοντά μας τον Chris Coοper, έναν από τους διασημότερους δασκάλους θεάτρου. Μαζί με άλλους τρεις άγγλους ηθοποιούς έπαιξαν μια παράσταση που λεγόταν «βαλίτσα». Την παρουσίασαν τόσο στο εργαστήρι μας όσο και σε σχολεία της Αττικής και συγκεκριμένα σε σχολεία με μετανάστες. Οι ηθοποιοί έπαιζαν την ιστορία και που και που σταματούσαν και ρωτούσαν τα παιδιά «τώρα τι λέτε να σκέφτεται;», «τι πιστεύετε ότι θα έπρεπε να γίνει;». Γίνεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Είχε πολύ ενδιαφέρον, γιατί έτσι τα παιδιά μπαίνουν μέσα στη σκέψη των πρωταγωνιστών. Γίνεται ένα αλλιώτικο πάρε-δώσε μεταξύ ηθοποιών και παιδιών. 

Θα σας ενδιέφερε να κάνετε κάτι τέτοιο; Είναι ίσως και η επόμενη σκέψη σας;
Θα μου άρεσε πάρα πολύ να κάνω κάτι τέτοιο και εγώ και ίσως με τη συνεργασία του Chris. Η επομένη σκέψη μου είναι το χειμερινό μας έργο το οποίο ήδη γράφεται. Βασίζεται σε ένα ρωσικό παραμύθι με τίτλο «Ιστορία του Στρατιώτη». Είναι κάτι εντελώς ιδιότυπο και μοναδικό. Νομίζω ότι δεν μοιάζει με τίποτα. Θα το σκηνοθετήσει το Θωμάς Μοσχόπουλος και θα παίζει ένας εξαιρετικός θίασος: ο Αργύρης Ξάφης και άλλοι πρώτης κατηγορίας ηθοποιοί. Είναι πολύ σημαντικό που νέοι και ταλαντούχοι ηθοποιοί έρχονται να παίξουν για παιδιά.

 
"Δεν ξέραμε τι θέλαμε να κάνουμε. Ξέραμε όμως ότι θέλαμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά"



Αλήθεια κυρία Καλογεροπούλου. Πώς ξεκίνησαν όλα με το παιδικό θέατρο; Μιλάμε περίπου για 30 χρόνια...


Κοντεύω 40. Συγκεκριμένα σε δύο χρόνια θα είναι 40 χρόνια παιδικού θεάτρου. Ήταν ακόμα δικτατορία, όταν θέλησα να κάνω κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό. Στην αρχή το συζήτησα με τον Φασουλή  και του άρεσε  η ιδέα. Δεν ξέραμε τι θέλαμε να κάνουμε. Ξέραμε όμως ότι θέλαμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά. Έτσι λοιπόν ήρθε ο Φασουλής, ο Χρυσόμαλλης, η Λήδα Πρωτοψάλτη, ο Αρζόγλου, η Υβόννη Μαλτέζου & ένα  σωρό καλοί ηθοποιοί. Κάναμε μια παράσταση με τεράστια επιτυχία.


Πόσο δύσκολα ήταν τα χρόνια της δικτατορίας για  να παίξει κανείς θέατρο και μάλιστα παιδικό;
Η αλήθεια είναι ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολα όντως. Τότε η Χούντα δεν επέτρεπε  ένας δάσκαλος να πάρει  τα παιδιά και να τα πάει στο θέατρο. Από την άλλη, δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις και τίποτα από αυτά. Εμένα όμως μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η ιστορία. Με κατασυγκίνησε. Ξεκίνησα, προχώρησα και σιγά σιγά είδα πόσο πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά πράγματα μπορείς να κάνεις για στο θέατρο για παιδιά. Τότε  άρχισα να γράφω τα δικά μου έργα. Με διαφορετικό ύφος και στυλ κάθε φορά.

[[PAGEBREAK]]

Υπάρχει άραγε «μυστικό συστατικό» για μια παιδική παράσταση;

Μυστικό συστατικό; Μόνο ένα; Είναι πολλά τα «μυστικά συστατικά μιας παιδικής παράστασης. Θα έλεγα ότι μια παράσταση για παιδιά θα πρέπει να είναι απλή και καθαρή σε πρώτο πλάνο, γιατί αλλιώς βαριούνται τα παιδιά. Και τα παιδιά, όταν βαριούνται, το δείχνουν. Αλλά εκτός από αυτό, θα πρέπει να υπάρχουν και πράγματα μυστικά, πράγματα που τα παιδιά δεν τα καταλαβαίνουν. Γιατί μόνο τότε μαγεύονται. Θέλει ταλαντούχους ανθρώπους. Θέλει πάθος. Τα παιδιά είναι σαν τους μεγάλους. Αν ένα έργο τέχνης δεν μας ενδιαφέρει από την πρώτη στιγμή δεν θα ασχοληθούμε. Όπως συμβαίνει και όταν γνωρίζεις έναν καινούργιο άνθρωπο. Για να ερωτευτούμε κάποιον πρέπει να μείνουν κάποια πράγματα μυστικά, κάποια πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουμε. Στην Αθήνα υπάρχουν 100 σχήματα που κάνουν παιδικό θέατρο. Στο Λονδίνο υπάρχουν μόλις 5. Δεν σημαίνει ότι και τα 5 του Λονδίνου είναι καλά, αλλά δεν υπάρχει αυτή η πληθώρα. Είναι λάθος να νομίζει κάποιος ότι το να κάνει παιδικό θέατρο είναι πιο εύκολο.

Μετά το τέλος ενός έργου αγχώνεστε για το επόμενο;
Με αγχώνει πάρα πολύ ποιο θα είναι το επόμενο βήμα μου. Φέτος ήμουνα τυχερή διότι δεν πρόλαβα να αγχωθώ και πολύ.  Για μένα το «έλα-έλα» ήταν ένα δώρο από έμπνευση, το φαντάστηκα, το έγραψα χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Από τώρα αγχώνομαι για το τι θα κάνω για τον άλλο τον χρόνο.

Έχετε ακούσει κάτι συγκινητικό από το παιδικό κοινό;
Έχω ακούσει πολλά και συγκινητικά. Ένα από αυτά το άκουσα πριν από λίγα χρόνια. Τότε παίζαμε την «κοιμωμένη». Καθόμουν στην πλατεία πίσω από ένα κοριτσάκι. Η κοιμωμένη, για να μην τρυπήσει το δάχτυλό της, φόραγε μεγάλα κόκκινα γάντια. Οι γονείς της την είχαν κλεισμένη μέσα στο παλάτι παίζοντας παιδικά παιχνίδια. Το κοριτσάκι όμως σιγά σιγά γίνεται κοπέλα. Κάποια στιγμή ακούει μια μουσική από το παράθυρο της και αρχίζει να κουνά ρυθμικά τα χέρια της. Τότε το κοριτσάκι είπε: «Αυτή τώρα θέλει να αγαπήσει». Αυτή η φράση με ενθουσίασε. Χωρίς να πούμε τίποτα, χωρίς να εξηγήσουμε κάτι, το κοριτσάκι είχε καταλάβει ότι η κοιμωμένη περνάει στην εφηβεία!


Εκτός από τα παιδιά όμως φανατικό κοινό είναι και οι γονείς τους.
Οι γονείς είναι αυτοί που φέρνουν τα παιδιά στο θέατρο. Αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι ότι έρχονται πολλοί γονείς που έρχονταν όταν ήταν οι ίδιοι παιδιά. Μεγαλώσανε , κάνανε δικά τους παιδιά και τώρα τα φέρνουν οι ίδιοι. Τις προάλλες ήταν μια κυρία που μου είπε ότι έχει έθιμο να έρχεται με το σύζυγο και τα παιδιά της από τότε που αυτά ήταν μικρά. Και συνεχίζουν να έρχονται ακόμα και σήμερα.

Δανείζομαι μια φράση από τον Μορμόλη που εσείς έχετε σκηνοθετήσει. «Για να κερδίσουν οι μεγάλοι το νΜορμόλη, πρέπει πρώτα να τον αγαπήσουν, όπως πρέπει να μάθουν να αγαπάνε και τα παιδιά για αυτό που είναι». Πόσο εύκολο είναι να καταλάβεις τι θέλουν να σου πουν τα παιδιά;
Θα καταλάβεις τι θέλουν τα παιδιά χωρίς να ρωτάς. Το να ρωτάς δεν είναι πολύ αποτελεσματικό.  Αν είσαι δίπλα στο παιδί σου και μοιράζεσαι πράγματα, σίγουρα καταλαβαίνεις τι θέλει. Υπάρχει όμως και η περίπτωση που ούτε τα ίδια τα παιδιά δεν ξέρουν τι θέλουν. Κλαίνε, γιατί δεν ξέρουν τι θέλουν! Εκεί τους προσφέρεις κάτι άλλο που τους αρέσει μέχρι να χαρούν. Μια αγκαλίτσα, ένα φιλάκι είναι αρκετά.

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας. Internet, κινηματογράφος. Πιστεύετε ότι τα παιδιά έχουν αλλάξει με την πάροδο των χρόνων;
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν αισθητές διαφορές με τα παιδιά του τότε με του τώρα. Μια αλλαγή είναι η εξής: παλαιότερα, όταν πήγαιναν θέατρο ή σινεμά ήταν ένα μεγάλο γεγονός. Ήταν κάτι το μαγικό. Τώρα η εικόνα και ο ήχος είναι ψωμοτύρι. Άρα εσύ πρέπει να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτά. Πρέπει με αυτό που κάνουμε να μην ανταγωνιστούμε τις ταινίες και τα φοβερά εφέ. Αλλιώς δεν έχουν αλλάξει, τα παιδιά παραμένουν παιδιά. Πάλι αισθάνονται και τα απασχολούν τα ίδια πράγματα.


"Είμαι απίστευτα τυχερή που έχω βρει ανθρώπους που τους αρέσει να δουλεύουν μαζί μου"


Ένας στίχος λέει «μην χαράζεις βλέφαρο μου, μην ξυπνήσει το όνειρο…». Ποια είναι τα όνειρά σας κυρία Καλογεροπούλου;
Στην ηλικία μου δεν μπορώ να κάνω πολύ μακρινά όνειρα. Για μένα η πραγματοποίηση του «έλα-έλα» και του στρατιώτη είναι όνειρα. Αυτά που έχω να κάνω είναι μπροστά μου. Είναι όνειρα τόσο ωραία που δεν μπορούν να τύχουν κάθε χρόνο. Ένα ακόμα όνειρό μου είναι να έχω έμπνευση. Έμπνευση, θα ήθελα, για τα επόμενα χρόνια που ξέρω ότι θα είναι λίγα … Πόσο καιρό θα ασχολούμαι με αυτά και θα γράφω; Με θεωρώ τυχερή που έχω δίπλα μου εκπληκτικούς ανθρώπους για συνεργάτες όπως ο Θωμάς, η Μάρθα, η Πέγκυ ...Είμαι απίστευτα τυχερή που έχω βρει ανθρώπους που τους αρέσει να δουλεύουν μαζί μου. Όνειρό μου είναι να συνεχίσω έτσι. Να έχω τον άντρα μου, την δουλειά μου, να  μπορώ να κάνω ότ,ι με ευχαριστεί. Α, και κάτι άλλο! Θα ήθελα να πάω ένα ταξίδι.

Τέλος,  από πού πηγάζει η έμπνευσή σας;
Όλα μπορεί να είναι έμπνευση. Η «Οικογένεια Νώε» για παράδειγμα ξεκίνησε από μια ιδέα να κάνουμε ένα έργο για μια οικογένεια. Θέλαμε να κάνουμε κάτι με θέμα την οικογένεια, το παιδί που ζηλεύει το αδελφάκι του, τους γονείς που τσακώνονται και χωρίζουν.  Η ιδέα όμως  να κάνουμε κάτι τέτοιο σε ένα διαμέρισμα μάς φάνηκε πολύ πεζή. Από την άλλη  μάς άρεσε και η ιστορία της Κιβωτού του Νώε. Οπότε είπαμε: μια οικογένεια είναι και αυτή, γιατί όχι; Και έτσι σε ένα μέρος κλειστό, σε μια οικογένεια που δεν πάει πουθενά, η γέννηση, ο θάνατος, τα παιδιά που ζηλεύουν, πώς ερχόμαστε στον κόσμο κτλ, όλα χωρούσαν πάρα πολύ ωραία. Έμπνευση μπορεί να σου έρθει και από μία εικόνα. Η έμπνευση είναι μια σειρά από εμπνεύσεις. Ενιαίο πράγμα…


"Η έμπνευση είναι μια σειρά από εμπνεύσεις. Ενιαίο πράγμα…"

Σχόλια

Neutral avatar

Σχετικά άρθρα


Οι υποστηρικτές μας