Δερβενακίων 8, 172 35, Δάφνη, Αττική, Ελλάδα
Babyspace Greece
info@babyspace.gr 210 9287300
2015-10-26 14:18:32 +0200 Γιατί ζηλεύουν τα αδέλφια; Η απάντηση από την κλινική ψυχολόγο Φανή Λούγκλου Ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια

Ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια

Ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια 470 900
Άρθρο από Φανή Λούγκλου
Ζήλεια…μια πραγματικότητα ανάμεσα στα αδέλφια. Που βρίσκονται οι βαθύτερες αιτίες της και πώς μπορούμε να προλάβουμε τον ανταγωνισμό ώστε να μην επηρεάσει τις σχέσεις των παδιών μας όταν φτάσουν σε μεγαλύτερες ηλικίες;

Γιατί ζηλεύουν τα μεγαλύτερα παιδιά τα μικρότερα αδέλφια τους; 
Υπάρχουν πολλές αιτίες  για τη ζήλεια ανάμεσα στα αδέρφια και είναι αλήθεια ότι διαφέρουν από οικογένεια σε οικογένεια.  Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν παράγοντες και γεγονότα που μπορούν να αποτελέσουν τις βαθιές αιτίες ζήλειας. 
Μία από τις πιο συχνές αιτίες, είναι η άφιξη ενός μωρού στην οικογένεια.  Αν το πρώτο παιδί μέχρι τώρα ήταν μοναχοπαίδι, απολάμβανε την αποκλειστική προσοχή και φροντίδα των γονιών του και του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος.  Με το μωρό στο σπίτι, αισθάνεται ότι έχει εκθρονιστεί.  Πιστεύει ότι έχει χάσει τα πρωτεία και νιώθει εγκαταλελειμμένο.  Βέβαια,  τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά το παιδί ερμηνεύει την παρουσία του μωρού ως ανταγωνιστική.  Δεν επέλεξε το ίδιο να έχει αδερφάκι, δεν το ρώτησε κανένας, και τώρα αισθάνεται αδικημένο και παραγκωνισμένο.  Θεωρεί ότι για όλα φταίει το μωρό ενώ παράλληλα προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξανακερδίσει την προσοχή που είχε πριν.  Έτσι αναπτύσσει συμπεριφορές που ξέρει ότι θα τραβήξουν την προσοχή και θα εκφράσουν την ενόχλησή του για το μωρό.  Αν αυτές οι συμπεριφορές δεν αντιμετωπιστούν σωστά, είναι πιθανό να οδηγήσουν σε ζήλεια και ανταγωνισμό σε μεγαλύτερες ηλικίες, καθώς τα παιδιά θα μεγαλώνουν.     

Είναι σωστό να χρησιμοποιούμε εκφράσεις του τύπου «Δεν ζηλεύεις, έτσι; Εσύ τώρα είσαι μεγάλο παιδί!»
Όχι, σε καμία περίπτωση.  Το παιδί εξακολουθεί να είναι παιδί έστω και αν αποκτήσει αδερφάκι.  Μπορεί να είναι πιο ανεξάρτητο από ένα μωρό αλλά έχει τις ίδιες ανάγκες που είχε και πριν την άφιξη του μωρού.  Δεν έμαθε ξαφνικά, δεν μεγάλωσε σε μία μέρα.  Του λέμε ότι είναι μεγάλο και του ζητάμε να περιμένει, να κάνει ησυχία, να μη γκρινιάζει όσο εμείς ασχολούμαστε με τα μικρότερα παιδιά.  Η συμπεριφορά αυτή ενισχύει τη ζήλεια και την κακή συμπεριφορά του μεγαλύτερου παιδιού απέναντι στα αδέρφια του.    
Συχνά, δίνουμε διπλά μηνύματα.  Από τη μια, το παιδί είναι μεγάλο και δεν πρέπει να ζηλεύει.  Από την άλλη, του λέμε ότι είναι μικρό όταν μας ζητάει να κάνει κάτι που πιστεύουμε ότι δεν μπορεί.  Οι ορισμοί του μικρού και το μεγάλου είναι σχετικοί και εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού.  Ένα τετράχρονο παιδί  που δεν φοράει πλέον πάνα, μιλάει και περπατάει είναι μεγάλο σε σχέση με ένα μωρό μερικών μηνών που δεν κάνει τίποτα από αυτά.  Όμως σε όλα τα υπόλοιπα είναι ακόμα παιδί. 
Έπειτα, λέγοντας αυτή τη φράση, δεν επιτρέπουμε στο παιδί να εκφράσει τα πραγματικά του συναισθήματα.  Του δίνουμε την εντύπωση ότι η παραδοχή της ζήλειας είναι ντροπή και το φορτώνουμε ενοχές γι αυτά του τα συναισθήματα.  Το κάνουμε να αισθάνεται άσχημα για τον εαυτό του γιατί του λέμε ότι η ζήλεια δεν ταιριάζει σε έναν μεγάλο.   Μπορεί λοιπόν να αρχίσει να σκέφτεται ότι δεν είναι φυσιολογικό, ότι κάτι του συμβαίνει.  Είναι προτιμότερο να δεχτούμε τα συναισθήματά του και να το βοηθήσουμε να τα ξεπεράσει χωρίς να του δημιουργούμε τύψεις.     

Σημείωση: η κλινική ψυχολόγος Φανή Λούγκλου είναι εισηγήτρια του σεμιναρίου Αδελφική Ζήλια στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας

Σχόλια

Neutral avatar

Σχετικά άρθρα


Οι υποστηρικτές μας