Θέλω να ενθαρρύνω το παιδί μου να αυτονομηθεί χωρίς πιεστικό έλεγχο, όμως από την άλλη φοβάμαι τα ατυχήματα. Πού μπαίνει το όριο;
Η προστασία και η καθοδήγηση πρέπει να συνυπάρχουν με την αυτονομία και την αυτάρκεια του παιδιού. Ο συνδυασμός δεν είναι εύκολη υπόθεση και χρειάζονται χειρισμοί...χειρουργικοί. Το να αφήνουμε το παιδί ελεύθερο να δρα, να κινείται, να πειραματίζεται, οπωσδήποτε σημαίνει ότι εκτίθεται σε περισσότερους κινδύνους. Από την άλλη, η υπερπροστασία από μέρους των γονιών, δεν το βοηθάει να γνωρίσει τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω του και τους τρόπους να τους αποφύγει. Το να πούμε εμείς στο παιδί: «Μην το κάνεις αυτό γιατί θα χτυπήσεις», δεν είναι αρκετό. Το παιδί χρειάζεται να μάθει για ποιό λόγο υπάρχει η συγκεκριμένη απαγόρευση, ποιοί κίνδυνοι καραδοκούν κλπ. Η κουβέντα και η αναλυτική εξήγηση των παραπάνω βοηθούν σημαντικά. Αναλαμβάνοντας εμείς οι ίδιοι να γίνουμε οι προστάτες του παιδιού με το να μην το εκθέτουμε σε κινδύνους, αυξάνουμε τον κίνδυνο να δημιουργήσουμε ένα πλάσμα απροετοίμαστο και ανήμπορο να διαχειριστεί απλά προβλήματα στο μέλλον. Η χρυσή τομή, λοιπόν, είναι η λύση!
Το παιδί μου συνεχώς χτυπάει. Είναι φυσιολογικό;
Ακριβώς λόγω της σταδιακής αυτονόμησης του παιδιού σε αυτή την ηλικία, τα ατυχήματα είναι συχνά. Η εμμονή του παιδιού για αυτονομία, την οποία όμως δεν μπορεί να χειριστεί ακόμη με απόλυτη αποτελεσματικότητα, αυξάνει τους κινδύνους για ατυχήματα. Μάλιστα, μεγαλύτερο ποσοστό ατυχημάτων συμβαίνει στα αγόρια, ίσως επειδή αυτά επιδίδονται σε πιο επικίνδυνες κινητικές δραστηριότητες, αλλά και επειδή ενδεχομένως οι γονείς είναι πιο χαλαροί στην επίβλεψή τους, από ότι στα κορίτσια.
Απαντά η Εύα Στάμου, συμβουλευτική ψυχολόγος.
.jpg)
