Από τη μέρα που γέννησα το παιδί μου, μέχρι σήμερα που αυτό είναι πια 2,5 ετών, έχω φοβίες. Είναι φυσιολογικό;
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες μητέρες αναπτύσσουν φοβίες για πράγματα και καταστάσεις που πριν από τη μητρότητα, δεν τις απασχολούσαν καν. Αυτό συμβαίνει γιατί η μητρότητα φέρνει μαζί της το αίσθημα της ευθύνης και συνοδεύεται από την έμφυτη ανάγκη της μαμάς να προστατεύσει το παιδί της από κινδύνους. Όταν αυτή η φυσιολογική κατά τα άλλα τάση όμως παίρνει μεγάλες διαστάσεις, απειλείται η ψυχική υγεία τόσο της μητέρας όσο και του παιδιού. Η προσπάθεια να θωρακίσουμε το παιδί μας από κινδύνους που στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτοι, μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός «αποστειρωμένου» περιβάλλοντος χωρίς τα χρήσιμα ερεθίσματα και τις γόνιμες συναναστροφές που χρειάζεται το παιδί για την ομαλή του ανάπτυξη. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς, και ειδικά οι μητέρες, είναι να προσπαθήσουν να εκλογικεύσουν τους φόβους τους, ώστε τελικά να μπορούν να επιτύχουν το ζητούμενο: τη διάκριση των πραγματικών κινδύνων και τελικά την αποτροπή τους. Μην ξεχνάμε επίσης ότι τα παιδιά έχουν την τάση να αφουγκράζονται τα δικά μας συναισθήματα και μέσω της ταύτισης να τα υιοθετούν. Όταν εμείς νιώθουμε φοβισμένοι διαρκώς, το ίδιο θα αισθάνεται και το παιδί, ακόμη και αν δεν καταλαβαίνει τις πηγές της φοβίας και τους λόγους που την προκαλούν. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα παιδί με μειωμένη κοινωνικότητα, προβλήματα αυτοπεποίθησης, αδυναμία για λήψη πρωτοβουλιών και άλλα προβλήματα που θα το ακολουθούν ως την ενήλικη ζωή του. Αν η αυτοδιαχείριση των αρνητικών συναισθημάτων των γονιών και κυρίως της μητέρας γίνεται με δυσκολία, η συζήτηση με τον ειδικό ψυχολόγο, σίγουρα θα βοηθήσει.
.jpg)
