H Μαρία Σούμπερτ στο babyspace

"Ένα παιδί που βρίσκεται μέσα σε βιβλία και βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν δεν μπορεί να μην αγαπήσει το διάβασμα"

Μιλήστε μας λίγο για την πορεία που σας έφερε στη συγγραφή.

Στο Γυμνάσιο θυμάμαι τον εαυτό μου να λέω πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω συγγραφέας. Αυτό στην πορεία το ξέχασα και το θυμήθηκα πάλι πριν από δύο τρία χρόνια.
Εκείνη την ιστορία που είχα γράψει τότε την πέταξα, δυστυχώς, σε μια κρίση αυτοκριτικής…
Συνειδητά έγραψα μια ιστορία πρώτη φορά όταν τελείωσα με τις Πανελλήνιες. Ξεκίνησε από μια εικόνα και εξελίχθηκε σε βιβλίο, το οποίο εντελώς τυχαία βρήκε το δρόμο του προς έκδοση. Έκτοτε είναι κάτι που δεν μπορώ να σταματήσω, ακόμα κι αν το προσπαθήσω…

-Ποιο μήνυμα επανέρχεται στις ιστορίες σας;
Δεν είμαι σίγουρη πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Ίσως ένα χαρακτηριστικό σε όλα τα βιβλία να είναι το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, αλλά ένα συγκεκριμένο μήνυμα δεν νομίζω πως υπάρχει.

-Τι θέλετε να «διδάξετε» μέσα από τα βιβλία σας;
Δεν πιστεύω στον διδακτισμό της λογοτεχνίας. Όταν γράφεις με στόχο «θέλω να πω αυτό» συνήθως το αποτέλεσμα είναι λίγο άχαρο και αμήχανο. Αν ρωτήσεις τους συγγραφείς τι εννοούσαν γράφοντας τα σημαντικότερα βιβλία τους, θα απαντήσουν πως «εγώ δεν εννοούσα τίποτα» ή «αυτό δεν το είχα σκεφτεί…».
Προτιμώ να έχω μια έντονη ανάγκη να εκφράσω μια εικόνα ή ένα συναίσθημα και να βλέπω που θα με πάει αυτό. Άλλωστε υπάρχουν τόσες «αναγνώσεις» ενός βιβλίου, όσοι και οι αναγνώστες. Για κάθε έναν σημαίνει κάτι διαφορετικό.

-Από που πηγάζει η έμπνευση σας; Καμουφλαρισμένη πραγματικότητα ή ιστορίες της φαντασίας;
Μαζί δεν πάνε αυτά;

-Τι σας έχει διδάξει η συγγραφή;
Ότι όταν φτάσεις στο απόλυτο, δεν έχεις τίποτα άλλο να περιμένεις. Οπότε καλύτερα να προχωράς σιγά σιγά και να το απολαμβάνεις.

-Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να κάνουν τα παιδιά τους να αγαπήσουν το βιβλίο;
Ένα παιδί που βρίσκεται μέσα σε βιβλία και βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν δεν μπορεί να μην αγαπήσει το διάβασμα.

-Είναι ένα ικανό μέσο εκπαίδευσης το βιβλίο; Πώς μπορούν οι γονείς να συνδράμουν και να αναδείξουν αυτό το στοιχείο;
Ένα λογοτεχνικό βιβλίο είναι ένα πλήρες εκπαιδευτικό εργαλείο, φιλολογικά, ιστορικά, κοινωνιολογικά. Εάν έμπαιναν έργα της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας στα σχολεία –έργα όμως τα οποία να έχουν πραγματικό αντίκτυπο στα παιδιά και όχι στο «τι θεωρούν πρέπον» οι εκπαιδευτικοί- θα λύνονταν πολλά προβλήματα της ελληνικής παιδείας. Οι γονείς το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να θέσουν το αίτημα και να το στηρίξουν.

-Θα θέλαμε να μας προτείνετε τα 10 δικά σας αγαπημένα παιδικά βιβλία, το προσωπικό σας «τοπ-10».
Φυσικά στην πρώτη θέση είναι ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Θεωρώ πως η τριλογία αυτή θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Ένας τόμος τον χρόνο. Πρόκειται για ένα έπος που ακολουθεί την αναπτυξιακή πορεία του νεαρού εφήβου και τον συντροφεύει στο δύσκολο ταξίδι του μεγαλώματος.
Οι Πέντε Φίλοι της Μπλάιτον ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία• όποιο έπεφτε στα χέρια μου ξεσκονιζόταν αμέσως.
Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την Πηνελόπη Δέλτα με το Παραμύθι χωρίς όνομα, τα Μυστικά του Βάλτου και τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου. Τα βιβλία αυτά με γέμιζαν τόσο ζωντανές εικόνες και είχαν τόση δράση που δεν μπορούσα να μην τα τελειώσω.
Φυσικά της Ζωρζ Σαρρή το Ψέμα και Ο θησαυρός της Βαγίας, αλλά και ο Ιούλιος Βερν, με το Ταξίδι στο κέντρο της γης, αλλά και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα.

-Ποιος ήταν ο αγαπημένος σας ήρωας παιδικού βιβλίου; Κουβαλάτε μέσα σας αναμνήσεις από κάποιον μυθιστορηματικό ήρωα της παιδικής σας ηλικίας;
Αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο Φρόντο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Πρέπει να ήμουν δέκα χρονών όταν πρωτοδιάβασα την τριλογία και ακόμα θυμάμαι την καλοκαιρινή εικόνα που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο στην Σίφνο, σε οικογενειακές διακοπές, οι γονείς μας να κοιμούνται και με την αδερφή μου να ακούμε μουσική στα γουόκμαν και να διαβάζω τον Άρχοντα.

-Ποιο κλασσικό έργο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας θα θέλατε να δείτε στο σινεμά;
Το Παραμύθι χωρίς όνομα, της Δέλτα. Θα ήθελα να δω το φτωχό κάστρο, αλλά και να παρακολουθήσω το ταξίδι του πρίγκιπα και της αδερφής του.

-Με ποιόν ήρωα της παιδικής λογοτεχνίας ταυτίζεστε περισσότερο;
Για λόγους που αδυνατώ να εξηγήσω, με τον Μικρό Νικόλα…

 -Στον κόσμο ποιού λογοτεχνικού βιβλίου θα θέλατε να ζήσετε;
Στο κόσμο του Μυστικού Κήπου, της Φράνσις Μπάρνετ- Χόντγκσον. Θυμάμαι ακόμα όταν διάβασα το βιβλίο αυτό, ήταν τέτοιες οι εικόνες που μου δημιούργησε και τόσο έντονα τα συναισθήματα, που δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.